هر وقت می یام وبلاگم مطلب می نویسم یعنی اینکه دلم خیلی  پر هست از همه چی.

چه خوشی چه  ناخوشی . که باعث میشه بیام بنویسم . این روزها مثله خیلی روزهای

گذشته سرم گرمه کارمه .همین کار شده همه ی دلخوشیم . از صبح تا شب .کار کار کار

این شده زندگیم . هر روز یه بسم الله میگم و با انرژی میرم سمته محل کارم .یه جورایی

غرق شدم در کارم . من به کارم عادت کردم ، کارمم به من عادت کرده  . به  مشتریا مم

عادت کردم. اونا هم به من عادت کردن. بعضی شون تا می یان با آب وتاب سلام میکنیم

 و دست میدیم و حال و احوالاتی می پرسیم و گپی دوستانه میزنیم .

اما این روزها از همیشه تنهاترم . به اطرافم که نگاه  می کنم  دیگه کسی رو دور ِ خودم

 نمی بینم . انگاری همه از دورم دور شدن و رفتن .  شایدم من خودمو کشیدم کنار.ها؟ 

پ . ن 1 : این جواب ِ استخدامی شرکت فولاته ما هنو  نیومد که.بیا که  نفسم گرفت از

این شهر دره این حصار بشکن !!!

پ . ن 2 :سیستمه خونه م رو ارتقا دادم و الان  کلی سیستممو دوس دارم و با وجودی

که صب تا شب در محل کارم پای کامپیوتر هستم  اما تا می یام خونه  با ذوق  می یام

میپرم پاش .

پ . ن 3 : مینای من .

پ . ن 4: حدیث واقعا رفتی؟