چه کسی باور کرد ؟چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاکستر کرد ......
چرخ گردون
اگردستم
رسد بر چرخ گردون
از او
پرسم که این چین است و آن چون
یکی را
داده ای صد نازو نعمت
یکی را
قرص جوی آلوده در خون
شهر عشق
این روزا که شهر عشق
خالی ترین شهر خداست
خنجر نامردمی حتی تو دست سایه هاست
وقتی که عاطفه رو می شه به آسونی خرید
معنی کلام عشق
خالی تر از باد هواست............
دل ِ من 
دل من از غم نامردی ها می نالد
و در این پهنه ی بی وسعت دنیای فجیع
در پی کلبه ی آ را می است
که شود در لای
تنه های پر ا ز مهر درختان قدر
عشق را جست و بدان ا تکا کرد
قصه دل
امشب به قصه دل من گوش می کنی
فردا مرا چو قصه فراموش می کنی
دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت
ای ماه با که دست در آغوش می کنی؟!!!
خدای من
اي
خداي كعبه رستگارم كن
عاجزانه
به سويت رو آوردم
رحمت
و نعماتت را از من دريغ نكن
اميدوارم
بتوانم شاكر نعمت هايت باشم
آمين
شب هوا تاریک استشب هوا تاريك است
روز بايد به سفر تن بسپرد
زندگي نزديك است
مرگ و عشق و خرد وعقل وجنون
در بر او كه همه عالم از اوست
همه دريك سطحند
همه دريك راهند
زندگي بايد كرد
بدانعاشقي بد د رد يه گر تو نمي داني بدان
بدتر از هر د رد يه گر تو نمي داني بدان
عمر من پايت هدر رفت از هواي بچگي
حيف از آن ساده دليم گر نمي داني بدان ...
سنگ دل
چه می شد ا گر دل به سان سنگ نبود
در جهان هر کس به فكر خویشتن در سرنبود
کا ش دل ها مثل یک آینه می گشت اگر
حرف های ما به قصد دل شکستن ها نبود
لیاقتد ل من روزگا ری عا شقت بود فد ا ی حر ف ها ی خا لیت بود
به پاکی رو به سویت کرده بو د م ولی عشق تو د رآ ن ظاهرت بود
در آ ن لب های پرحرف و کلا مت دروغ و صدهزاران حیله ا ت بود
*****
چه آ سان من به حرفت دل ببستم چه آسان در لجن زارت نشستم
نمی دا نم که شرمم د ر کجا بود که یکبا ره به پیش تو نشستم
*****
تو می گفتی که من را دوست داری مرا می خوا نی و جان می ستانی
ند ا نستم که در آ ن عقل خا مت هزا را ن حیله و نیرنگ دا ری
*****
مرا بیچاره و درمانده کر د ی وجودم را زخود دیوانه کردی
و رفتی و بدون عذ ر خواهی د لم را با خودم بیگانه کردی
*****
بدان ا ز هر چه کردی من گذشتم از آن عشق تو من آسوده گشتم
تو هرگز لایق عشقی نبودی نبودی و نبودی و نبودی
عشق و نفرت" ا ز عشق چه گو یم که د لم
نفر ت ا ز آن دارد
ا ند وه و غمم کا ش همان بود که عا شق دا
رد "
عشقعشق همچون تک ستاره در میان عاشقان
عشق مثل چشمه می جوشد در آ ن سوی جهان
عشق با صدها نوا وحرف های بی صد ا
می زند فریا د حدیث زندگانی را جدا
عشق شور و ا لتهابی در درون من نها د
ا شک سرد د یده ا م بر سنگر پیکر نها د
عشق من را کرد بیچا ره در این غوغای دل
ا ز سرم برد ا و هوای نا له سا زی های د ل
عشق در هر جا که رفت آ وارگی را ساده کرد
بی کسی و دور بودن ر ا پناه چاره کر د
عشق پاره پاره کرد دفتر چه ی قلب مرا
در د لم پر کر د خشم و کینه های کهنه ر ا
عشق در رویای من آ وا ز تنها یی دمید
ا ندر ا ین دنیای غم بانگ خود آرا یی تنید
عشق ا ز یا دم ببرد انسان و انسان بو دنم
کو ر کر د چشم و دل فهمید ن و خو د بود نم
زمزمه طلا یی
دوش در زمزم د ل یا د تو با زم آمد تا سحرگاه خدا پای نمازم آ مد
آ ن زمانی که تورفتی دلم ازغصه ی تو
به سراغ د ل بی تاب وتب یا ر آ مد
دیرگاهیست که چشمم به افق آرام است ا ز سر روی تودل یا د مسیحا آ مد
شب سردیست ز سرمای نبود ت یا حق
بوی بانگ سحری گفت که خواهی آمد
همه شب در فرجت آیه ی دل می خوانم منتظرچشم به راه تاکه تو خواهی آمد
انتظارم به سرا ست ای گل بی مثل ومثال
عمر من د رطلبت زود به پایان آ مد
غروب ِ آفتاب عشقآ فتاب عشق من رو به غروب ا ست ا ی خدا
ا ز غم دوری ا و چشمم به سوز ا ست ای خدا
کا ش می شد پر در آ ورد و به سویش رفت آه
دیرهنگامیست که ا ز دنیا به دور ا ست ای خدا
معرفت ِ دوستمعرفت دوست
تو همان ستاره ا ی هستی که در آ سمان خا موشم محبت روشنا یی ا ت را بر من افکندی
من شبا هنگام با ا شک ها ی غریبم رو به سوی تو می کنم
و تو با همه ی وجود اشک ها یم را در دامان ابر می ریزی و از آن جا باران غربتم را
روی بال رنگین کمان فرود می آ وری .
نا رنگین کمان نقش احسا س مرا در کنار درخشش تو قاب کند و بر آ ن بنویسد
چه زیباست معرفت دوست.
آن روزها ...وقتی به یا د آ ن روزها به آ سما ن نگاه می کنم
فقط لکه ا بری احساس مرا درک می کند
من ا ز بودن با تو
سهمی جز سوزش دل نداشته ا م
تو با همه ی خوبیهایت
برا ی من بدی را به ا رمغان آ وردی
بی آ نکه بپرسی کیستم
دلم را عا شق
و روحم را همچون گل های منتظر پژ مردی
و تو ا ی تلخ ترین رویا ی من بدا ن
از تو نخواهم گذشت
وتو را هر کجا که باشی به گرداب زندگی خواهم سپرد
دلم آ کنده ا ز نفرت ا ز توست.
یادیادت می آ ید
روزی که به من گفتی دوستت دا رم
ومرا به سوی خود و خواسته ات کشاندی
ومن
بی توجه به شیطانی که در پشت چشم های زیبایت بود
به تو وگفته ا ت دل بستم
خنده هایت را
نگاه درد آ شنایت را همه وهمه ر ا به خاطر دارم
روزی ر ا که بی خبر رفتی هرگز ا ز یاد نخواهم برد
فکر می کردم
وقتی دیدمت دلی سیر برا یت حرف می زنم
و اندوهی را که سال هاست در دلم آ شیانه ساخته
بر سرت خراب می کنم
افسوس...
افسوس از آ ن روزها سال ها می گذرد ومن هنوز چشم انتظارم
همیشه در خواب می د ید م سایه ای در روشنایی ا فق
به سویم می آ ید
وهمیشه فکر می کردم
آ ن سایه تو هستی
سایه ای که یک عمر چشم انتظارم گذاشت.
نامردی هادل من از غم نامردی ها می نالد
و در این پهنه ی بی وسعت دنیای فجیع
در پی کلبه ی آ را می است
که شود در لای
تنه های پر ا ز مهر درختان قدر
عشق را جست و بدان ا تکا کرد.
چشمبه خدا سوگند ا گر چشمانت را نمی دیدم این گونه اسیرت نمی شدم تا در سکوتی مبهم
در پی یافتن فریادی از چشمانت روانه کوه و بیابان شوم.
و اگر تو را نمی شناختم می گفتم عاشقکی بیش نیستی و یا شا ید تو را دیوانه ای می پنداشتم که
در بیابان عشق در پی یافتن جرعه ای شراب عشق سر در هر چاهی فرو می برد.
نمی دانم...
اما ای کاش هیچ گاه معلم زندگی وا ژه ی عشق را برایم معنا نمی کرد تا این گونه عاشق شیطنت
چشمانت شوم و در راه عشقت مجنون ترین مجنون تیمارستان عالم آ ن سوی نیستی شوم.
آ مده بودم بهار را ببینم و از عطر گل های زیبایش لذت ببرم اما گویی در خوابی عمیق فرو رفته
بودم خوابی که حتی صدای زنگ محبت هم بیدارم نکرد.
...
در تاریکی شب و در میان ستارگان عاشق چشمانم به سوی سایه ا ی می رفت که هر
لحظه روشن وروشن تر می شد و من بی آ ن که عشق را معنا کرده باشم به سویش
شتافتم.
صبر
زدست حرف مردم دل دگر صبری نداشت
از دل ورحم دگر هیچ کسی حرفی نداشت
من که در راه حقیقت رهسپارم سوی او
صحبتی از همه عالم به صبا هیچ نداشت
چشم من خیره بگشت از یک کلام حرف ادب
دل من عقده ای در شام دل افروز نداشت
من سرگشته هم مانند شکافی بودم
ولی ا فسوس دلم نقطه ی آغاز نداشت
دل من ساخت به یک نور ا میدی در شب
درشب من هیچ کس صحبتی ا زروزنداشت
آن قدر صبر بکردم و خدا را گفتم
تا که دیدم دلم ا ز غم خبری هیچ نداشت
زندگانی
زندگانی همه زیباست ا گرماخواهیم کوه هم صحبت دریاست ا گرماخواهیم
زندگانی همه آن نیست که مردم گویند
زندگانی همه عشق است ا گرماخواهیم
دل ا گرسوی خداباشد وایمان در جود دلبری ها همه هیچ است ا گرماخواهیم
اشک بلبل به رخ گل شده جاری ا زغم
گل عزیز و مکرم است ا گر ماخواهیم
چشم من ازغم دلهاخبری هیچ نداشت دل همان آ ینه ای است ا گر ماخواهیم
عمر انسان به سر آ ید روزی در دنیا
زندگانی چه رفیقی است ا گر ماخواهیم
حاکما عشق اگر عشق خدایی باشد آ ن گه ا ز زندگی زیباست ا گرماخواهیم
غماگردیدی کسی در غم نشسته است
اگر گفتند او دل ها شکسته است
بدانید عاقلان از درد عشق است
که اوازجان خودآسان گذشته است
دلمن ازدست دلم سر به بیابان می نهم روزی
من ازبی کس شدن دل را به دریامی زنم روزی
که شا ید عاشقی را من زجا نم د ورگردا نم
ولی ا فسوس ا ومی آ یدا زسویی دگرروزی
طوفان عشق
امشب بغض شکوه ها یم ترکیده است می خواهم شرح سکوتم را برایت بنگارم.
التهاب روزهای انتظارم را خاموشی شب های بیقراریم را و آوای غمناک مرغ
عشقم را.
پس با تمام وجودت ناله هایم را بشنو و به خاطر بسپار...
لحظه های پریشانیم را با یاد کبوتر هایی که شعر پرواز سر می دهند نجوایی
نیلی می بخشم.
با خاطره ی روزهای رویش گل های وصلت خزانم را نوید بهاری دیگر می دهم
شوق وصال تو دیگر گونه هایش سرخ نیست دیگر گیسوانش سیاهی را
فراموش کرده اند.
گفتی: " وقتی می آیم که آسمان صاف باشد تا محبتم را بر تو ببارانم وقتی می
آیم که غروب دریا ساکت ساکت باشد تا عشق طوفانیم را هدیه ی قدومت
سازم. "
هنوز هم آسمان آبی است و غروب دریا غرق در سکون.
باورت کرده بودم چون گفته بودی عشق فرجام یک لبخند و تولد یک
حادثه است.
گفتی عشق از تبار باران است و کبوتران عاشق هم خیس از بارانند.
گفته بودی وقتی می آیی که سرود بهار را نرگسان مست بخوانند . وقتی که
پرستوها افسانه ی کوچ را روایت کنند و وقتی که یاس های سپید حدیث طراوت
را بر برگ هایشان بنویسند.
گقته بودی وقتی می آیی که بی کرانگی دریا غرق در سکون باشد.
وقتی که درس زندگی را از باد آموخته باشیم و محبت را از لبخند صداقت را از
گل سرخ و راز را از گل شب بو .
به احساس وصالمان سوگند همه را آموختم. اما تو را در لحظه های ساکت
انتظارم گم کرده ام.
یادت هست؟ عشقمان بهار نبود اما زمستانی بود برای زائئدن بهار
رویایمان سپید نبود اما ظلمتی بود برای سپیدی سحر.
گفته بودی گل نرگس را بپرستیم که نوید بخش بهار است .
بهار را مقدس بداریم که سمبل وصال است وصال را دوست بداریم که مظهر
پاکی است و پاکی را عزیز شماریم که آرمان کبوتر است.
پس تو ای مفهوم نیکویی آسمان تو ای معنای زندگی و ای رنگین کمان آرزو
بدان که روزی بسیار دوستت داشتم . پس از آن همه ثانیه ها دقیقه ها روز ها و
سال های انتظار و سکوت منتظر این بودم که باز گردی.
منتظر این بودم که بیا یی تا بر روی خواب خاک بر روی آب بر روی پر
پرندگان و بر روی رواق موج بنویسیم که زندگی همرنگ کوچه باغ های
آئینه است.
بنویسیم که بوسه همرنگ آه است محبت همزاد پرواز است و فراق همان انفجار
پی در پی حباب است.
بنویسیم که نوازش از تبار گونه های خیس است و حدیث دوستت دارم آزاده ی
حصار سینه هاست.
هنوز هم کنار دروازه ی شهر بی قراری ها یم منتظر آمدنت هستم.
* تو گل نرگس بهارم بودی هستی و خواهی ما ند *
غریبه آشناتو از شهر غريب بي نشوني اومدي
تو با اسب سفيد مهربوني اومدي
تو ازدشت هاي دور و جاده هاي پر غبار
براي هم صدايي هم زبوني اومدي
تو از راه مي رسي پر از گردو غبار
تمومه انتظار مي ياد همرات بهار
چه خوب ديدنت چه خوبه موندنت
چه خوب پاك كنم غبار رو از تنت
غريبه آشنا دوستت دارم بيا منو همرات ببر به شهر قصه ها
بگير دست منو تو دستات چه خوبه سقفمون يكي باشه باهم
بمونم منتظر تا برگردي پيشم تو زندونم با تو من ازادم
چرخ گردون ...اگر دستم رسد بر چرخ گردون
از او پرسم كه اين چين است و آن چون
يكي را داده اي صدنازونعمت
يكي قرص جويي آلوده در خون
برنگشترفت وچشمم را برايش خانه کردم برنگشت
بس دعاها ازدل ديوانه کردم برنگشت
شب شنيدم زاهدی می گفت اوافسانه بود
دروفايش خويش راافسانه کردم برنگشت
زلفهايم ر اکه روزی می ربود از او قرار
تاسحرگاهان برايش شانه کردم برنگشت
تادر آن غربت نسوز د از غم بی همدلی
تار و پودم رابراوپروانه کردم برنگشت
اين من مسجد نشين عاشق ديوانه را
مدتی هم ساکن ميخانه کردم برنگشت
تا بداند در ره او با کسانم کار نیست
خويش راباديگران بيگانه کردم برنگشت
عاقبت هم دراميد اين که بر می گردداو
عالمی رااز غمش ويرانه کردم برنگشت
درد ...عاشقی بد دردیه گر تو نمی دانی بدان
بدتر از هر دردیه گر تو نمی دانی بدان
عمر من پایت هدر رفت از هوای بچگی
حیف از آن ساده دلیم گر نمی دانی بدان
قلب یخیبمیرد آن که روزی عاشقم کرد
وجودم را ز درد عشق پر کرد
و روزی رفت و بی هیچ یادگاری
مراهمچون یخی سرد و به درکرد