به یاد خاطراتی که می میرند چقدر زود گذشت .
انگار همین دیروز بود که اسمم رو توی اینترنت جزو قبول شدگان دانشگاه دیدم.
خوب یادمه... از خوشحالی پریدم به هوا و بدو بدو رفتم و موضوع رو به مامان و
بابام گفتم.چقدر خوشحال شده بودن.اما الان دو سال گذشت و شدم ترم آخری.
چقدر زود گذشت ...
روز های اول خدا خدا می کردم هر چی زودتر فارغ التحصیل شم.الان که به امید
خدا دارم درسم رو تمام می کنم حس عجیبی دارم . نمی دونم خوشحال باشم
یا ناراحت ....! چه زود گذشت ... چقدر خاطره ....!
چقدر با دوستام توی دانشگاه اوقات خوشی رو داشتیم . چقدر می خندیدیم ...!
چقدر شیطونی ...ولی الان نه از اون خنده ها خبریه و نه از اون شیطونی ها ... !
همشون گذشت ... و من از همیشه تنها تر شدم . خیلی تنها شدم . خیلی ...!
خدایا کمکم کن بتونم اون طوری که شایسته است زندگی کنم.خدایا به امید تو !
