امشب من و مینا داشتیم با هم بر می گشتیم خونه. مینا چشماش پره اشک و من داشتم کاری می کردم شاید بخنده . اما غافل از اینکه دله خودم هم پره غمه و آخرش نتونستم دووم بیارم  و اعتراف کردم که منم غصه دارم فقط لبم خندونه. خلاصه تا تونستیم بین راه با هم درد دل کردیم.

داشتیم از آرزوهامون می گفتیم ... اصلا آرزو چی هست . اصلا چرا آرزو... چرا؟؟؟

دیگه واژه آرزو هم واسه هیچ کدوممون معنی نداشت ... شاید داشتنه یه سقف و یه خونه شیک و پیک آرزوی مینا بود و شاید داشته یه ماشین که مثلا من عشقه ماشینم آرزوی من بود ، اون هم با یه زندگیه مجردی ...

یه زندگی خالی از مرد که بخواد مزاحمه کارو زندگیمون بشه . و اونوقت من بیام دنباله مینا با هم بریم سفر . بریم اون دور دورا . بریم و از مرزه سیاه و سفیده این شهر خارج شیم . بریم جایی که هیشکی نباشه . فقط من و اون و آرزوهای دست نیافتنیمون باشه . بریم و از این آدمک ها دور شیم . آدمک هایی که هر روز ما می بینیمشون  و اونها هم ما رو می بینن . شاید دیگه تکراری شده باشیم واسه همدیگه  ما و آدمک های این شهر .... می رفتیم و می رفتیم و هی می رفتیم . بینه راه می رفتیم پیشه دوسته عزیزم حدیثه... می رفتیم پیشش تا اینکه  واسه چند لحظه هم که شده حس کنیم بهترین دوستای دنیا هستیم ما ها . من ... مینا ... حدیثه ... و اونی که اصلا نمیشه ازش نگفت . مریمه عزیز رو میگم. حالا برگشتنی یادمون باشه به مریم هم سر بزنیم . مریم خوشحال میشه ....و بعد باز هم بریم به ناکجا ...ولی آخرش هنوز اینا واسه ما آرزو نشد ... . آرزو ... نمیدونم چرا امشب گریم نمی گیره . چرا بغضم از جلوی گلوم تکون نمی خوره .... .دلم داره پر می زنه تا دیروزها . چی بر من گذشت ... کی میدونه ... یه زمانی ( دورانه بچه گیهامو میگم ) شاید آرزوی من داشتنه یه دوچرخه با کاغذهای رنگی بود  که اونو هم هیچ وقت نداشتم . شاید آرزوم ... شاید آرزوم و شاید و شاید های فراوانی آرزوم... آرزوم چی بود ... ؟ و اما الان ...! گذشته من رفت ... کودکی هامو با خودش برد . گریه هامو هم برد ....و ما هنوز داریم به راه ادامه میدیم . من و مینا هنوز داریم می ریم . مثله اینکه قصدمون توقف کردن نیس ... مثله اینکه دوس داریم تا ابد بریم و بریم و بریم و با خودمون ببریم اون چیزی رو بهش می گفتیم آرزوووو...!