بازهم دلم هوای نوشتن کرد. بعضی از ابزارهای اینترنتی این اجازه رو ازم گرفتن که بیام و اینجا بنویسم. از کجا بگم. هوا که از بس گرمه داره روی مخمون راه میره. دماسنجم نزدیک بود بترکه .دما تا 55 درجه رسیده بود. از بس دلم گرفته دستام رمقه نوشتن ندارن. اما دلم پر از حرفه.توی این مدت چیزهایی دیدم که چشم و فکر منو نسبت به خیلی مسائل باز کرد.. آی آدم هاااااا . آی آدم هاااا. موجود ِ پیچیده ایه انسان . با همه جور آدم برخورد داشتم . آدم هست که از بس مهربونه آدم در مقالش کم می یاره و واقعا می مونه که چطور محبت و مهربونیش رو میشه جبران کرد. آدم هم دیدم که اوووونقدر دلش از سنگه که فک نکنم با هیچ جووور آتشی بشه ذوبش کرد. سنگ دلی .... یه آدم چقدر میتونه سنگ دل باشه. به عینه بهم ثابت شده و دیدم کسی که سنگ دله حتی اگه پای عزیزترین موجود ِ زندگیش حالا میخواد همسرش باشه یا مادر یا پدر و سایرین آخرش سنگدلیش رو رو میکنه. هنوز نتونستم حد و مرزی واسه سنگدل بودن پیدا کنم. آخه مگه آدم چقدر توی دنیا زنده س. همیشه سعی کردم جوری زندگی کنم که نه بنده خدا ازم شاکی باشه نه خدا. هر چند گاهی اشتباهاتی میکنم ولی همیشه امیدوارم به اینکه خدا دلش به رحم بیاد و ببخشه . همیشه به درگاهش امیدوارم. از اون دنیا خیلی میترسم . همیشه سعی میکنم هر موضوعی رو توی همین دنیا تموم کنم تا اینکه بزارم واسه اون دنیا. چون اونجا من یکی از حقم نمی گذرم و اگه بتونم نهایت خشمم رو نسبت به کسی داشته باشم اونجا تلافی می کنم ، اونجا دیگه عمرا " نمیگذرم. واسه همین حاظرم تمام زندگیمو گاهی بدم ولی نزارم چیزی بمونه واسه اونور. وای چی شد دست نوشته های امشبم . طولانی و قاطی پاتی .