این روزها که می گذرند ، تنهایم . تنهایی ... همان چیزی که از دوران کودکی به یاد دارم با من بوده است . یک حس غریب . حسی که به من آرامش میدهد حتی . دارم توی ذهنم به یاد می آوردم دخترکی کوچک و موفرفری را که شانه به زور توی موهایش می رفت و به همین دلیل اکثر اوقات سرش را با ماشین دستی می تراشیدند . همان دختری که گاها همه فکر می کردند پسر است . یک پسر بچه ... یک پسر بچه ی کم رو و خجالتی که موقع حرف زدن زبانش می گرفت . همان پسر بچه ای که همیشه توی کوچه فقط یک تو سری خور بود و بس . اینک بزرگ شده ام ، با تمام خاطرات و یادگاری هایی که از دوران کودکی تا کنون  با خود حملشان می کنم .

باز هم به یاد می آورم خاطراتم را . آن گریه هایم و حتی آن بیماریه بد که کم مانده بود در کودکی مرا به آرزوی رسیدن به بزرگسالی ناکام بگذراد . اما به خیر گذشت ... و شاید نباید می گذشت . نمی دانم .... گریه هایم را به خاطر دارم . گریه هایی که گاها از ندانم کاریهایم بر روی گونه هایم جاری می شد . باز هم دارد یادم می آید . به یاد دارم دخترکی وقتی سوم ابتدایی بود سرش شکست و آن موقع برای اولین بار در زندگیش با تمام کودکیش فکر کرد که دارد جدی جدی می میرد . اما نمرد .... شاید باید می مرد ... نمی دانم ....آنقدر از خاطرات آن دخترک کوچک که اینک برای خودش خانمی شده و می خواهد برود یک خانه زندگی تشکیل دهد حرف توی ذهن و دل دارم که خدا داند و بس . دخترک بزرگ شد و به خیلی از آرزوهایش جامه عمل پوشانید . درس خواند . دانشگاه رفت و اینک می خواهد برود سر خانه زندگی اش . دخترکی خوشبخت ... دوران کودکیش با همه ی آن کم و کاستی ها برایش پر از خوشبختی هم بود . حالا که بزرگ شدم دارم میبینم آن یادگاری های گذشته ام را . دخترکی که گاهی سرش را می تراشیدند چون موهایش خیلی فرفری بود ، همان دخترکی که سرش شکست و فکر کرد دیگر دارد می میرد ، من هستم ... اینجا نشسته ام و اینک دارم می نویسم چند کلامی از خودم ،  برای خودم و برای تو حتی ...!