این پستو واسه این گذاشتم که یاد این روز قشنگ همیشه واسم توی ذهنم باقی بمونه. چند روزه که مینا جووونم میخواست یه کوچولو سفر بره به امیدیه ، شهری که اونجا به دنیا اومد و بزرگ شد . واسه یه سری کار درمانی یه سر می خواست بره بیمارستان امیدیه. از من خواست که توی این سفر همراهش باشم. اولش گفتم نه شاید نشه بیام، ولی بعدش دلم نیومد که دوستمو تنها بزارم . رفیق پایه ایم دیگه ...!!! امروز صبح زود رفتیم ترمینال و با ماشین های ویژه رفتیم. توی راه که راننده آهنگ گذاشته بود و تمام راه با آهنگ هاش ذوق می کردیم. بعدش هم رسیدیم بیمارستان و بابای مینا جووون که به بیمارستان اومده بود دنباله کارا رفت . پشت در اتاق دکتر که  وایساده بودیم یهو یه کم لای در باز شد و چهره دکتر نمایان شد . من و مینا نگاه به هم کردیم و همزمان گفتیم وایییییییییییییییییی .... چقدر تیکه س دکتره !!!!! بعد از اتمام کارها رفتیم یه چرخی توی شهر زدیم و یه فالوده بستنی خوشمزه هم نوش جان کردیم. واسه برگشتن هم با سمند ویژه ها برگشتیم که مسافره دیگش هم خانم بود . راننده هم یه پیرمرد مهربون. گوشیمو که پر از آهنگ های قشنگ قشنگ بود گذاشتم تا بهبهان خوند واسه خودش . آی ذوق می کردیم ها. خیلی این سفر چسبید.

اصله مطلب . دوسته واقعی کیه؟ من و مینا سال های ساله که با هم دوستیم . چه توی دوران دبیرستان و هنرستان ،از همه مهمتر و به یاد ماندنی تر دوران شیرین دانشگاه همیشه باهم بودیم و پایه هم بودیم. دله همو نمی شکنیم ،با هم مهربونیم ،به پای درد دل هم می شینیم ، همو دوس داریم ، زرنگ و درس خون هم که هستیم (خب دیگه باید تعریف داد )

یه چند وقتی یه دختر دیگه وارد زندگیم شده بود که یه مدت خیلی دوست بودیم . فک می کردم واقعا دوستم داره .وقتی می گفت که دوستت دارم باور می کردم که آره واقعا بهم علاقه داره . اما ... اما...!بماند.هر روز دعا می کنم که هر جا که هست در سلامت و موفقیت باشه و از خدا میخوام که اون زودتر بزرگ شه و بتونه مفهوم خیلی چیزها رو بهتر درک کنه .من که دلم صافه صافه و هیچ کدورتی توش نیس.ما جنوبی ها یه خصلت داریم و اون اینه که خیلی زود بزرگ می شیم . خیلی زود می فهمیم زندگس یعنی پی . خیلی زود مشکلات رو توی زندگی حس می کنیم و یاد می گیریم که چطور در مقابل مشکلاتمون از خودمون پایداری نشون بدیم و راه حل هایی رو پیدا کنیم .

نتیجه ها : دوستیه واقعی به حرف زدن نیست در عمل و رفتار خودشو نشون میده  . میشه با ساده ترین نوع زندگی حتی توی خیلی نداریها ، آدم بهترین دوستان رو داشته باشه . دوست ولقعی اونه که اگه اشتباهی ازت سر زد بهت گوشزد کنه و بگه که اشتباه بوده . کمکت کنه . تنهات نزاره . خیلی ها هستند توی این دنیا فقط نقابی از دست واقعی بودن روی صورتشونه .